२५ एप्रिल, २०१६

“ द माइंडगेम ” (अंतिम भाग )

द माइंडगेम ” (अंतिम भाग)


सायमनचा मृत्यू झालेल्या घटनेनंतर पुढच्या गोष्टी खुपचं पटापट घडत गेल्या. डिटेक्टिव्ह स्कॉट हा परत घरी आलेला पाहून मेरीला आश्चर्य वाटलं. त्याने रुबेलाला चौकशीसाठी ताब्यात घेण्यासाठी आल्याचं सांगितलं तसं रुबेलाच्या पायाखालची तर जमीनच सरकली, आपल्याला कोणत्या कारणासाठी ताब्यात घेत आहेत हेच तिला समजेना. बेंजामिन खून प्रकरणात तिला संशयित म्हणून ताब्यात घेण्यात येत आहे असं डिटेक्टिव स्कॉटने स्पष्ट केलं, रुबेलाने खूप आकांडतांडव करून आपला या खुनाशी काहीही संबंध नाही असं सांगितलं, पण पोलिसांना त्यांच्या तपासात रुबेलाची गाड़ी घटनास्थळी आढळून आल्याच निदर्शनास आलेल होतं. ग्रीन व्हॅली पार्कच्या परिसरात राहत असलेल्या लोकांनी त्या रात्री एक  गाड़ी घटनास्थळी पाहिल्याचं सांगितलेल होत अणि त्यांनी गाडीच केलेल वर्णन रुबेलाच्या गाडीशी तंतोतंत जुळत होत. 

पोलिसांनी तिची बऱ्याच वेळ चौकशी केली, घटना घडली असता तिची गाड़ी घटनेच्या जागी कशी काय आली असं पोलीसांनी तिला विचारलं असता, त्यावर रुबेलाने आपल्याला एक निनावी फ़ोन आला होता, ज्यामधे आपल्याला फोनवरील व्यक्तीने घटनास्थळी बोलावलेल होत, बस इतकच तिला माहित होत. पुढे पोलिसांनी रुबेलाची झडती घेतली त्यामधे त्यांना एक पिस्तुल सापडल ज्याचा परवाना तिच्याजवळ न्हवता त्यामुळे पोलिसांचा संशय अजूनच बळावला.

आजकालचे त्या भागातील चोरा चिलटांचे भय पाहता स्वसंरक्षण करण्याच्या हेतूने तिने ते पिस्तुल जवळ बाळगल्याचा तिचा जबाब पोलिसांना तितकासा रुचला नाही. कहर तर तेव्हा झाला जेव्हा पोलिसांना तपास करताना आढळून आल की सायमनच्या शरीरात घुसलेल्या तिन गोळ्या या रुबेलाच्याच पिस्तुलामधुन झाडल्या गेलेल्या होत्या. या सर्व गोष्टी रुबेलाकडेच गुन्हेगार म्हणून बोट दाखवत होत्या. रूबेला कायद्याचा कचाट्यात पूर्णपणे अडकलेली होती. 

रात्र झाली होती. घरामधे मेरी एकटीच होती, बाहेर काळोख पसरला होता, थंडीसुद्धा बऱ्यापैकी जाणवत होती, मेरी घराच्या मागच्या दरवाजामधुन बाहेर आली, बाजूला लावलेली सायकल तिने बाहेर काढली. सायकल चालवत ती घरापासून बरीच दूर आली. काही वेळाने तिने तिची सायकल एका नदीच्या जवळ दाट झाडांजवळ आणली, आजुबाजुला चिटपाखरू देखिल न्हवत, नदीच्या बाजूला त्या दाट झाड़ीजवळ मेरिने सायकल उभी केली अणि हलकेच सायकलची घंटी वाजवली. शांततेत घंटीचा आवाज स्पष्ट उमटला, त्यासरशी झाडांच्या दाट गर्दीतून एक ऊंचापूरा तरुण बाहेर आला. त्याने काळया रंगाच जॅकेट घातलेल होतं. 

“ हेलो मेरी कशी आहेस.” तो तरुण स्मितहास्य करत म्हणाला. त्याचे घारे डोळे विलक्षण दिसत होते.
“हेलो डॅनियल मी ठीक आहे.” मेरी म्हणाली.

तसा डॅन पुढे आला अणि त्याने मेरीला आलिंगन दिले, 

“ काम व्यवस्थित पार पडल ना?,  मीठीमधून बाहेर पडत डॅनने विचरल.

“ एकदम चोख” मेरिने सायकल बाजूला लावत सांगीतल, मेरी अणि डॅन नदीच्या जवळ आले. तिथे नदीच्या मधे एक पुलासारखी एक लाकडी जागा बसण्यासाठी होती, मेरी अणि डॅन तिथे बसले. 

“ पण मेरी तू हे जमवलच कस, मला परत एकदा सांग पाहू.” डॅनने उतावीळ होत विचारणा केली.
मेरी शांतच होती. ती नदीच्या पात्रा मधे पाय सोडून बसलेली होती, 

“ ओके सांगते” मेरी शांतपणे म्हणाली. “ काही दिवसातच 9 मिलियन माझ्या नावावर जमा होतील, आणि तुलासुदधा तुझा हिस्सा मिळेलच.

“ ओके आता मला पहिल्यापासून सगळ सांग.” डॅन जोर देत म्हणाला. खूपच उत्साह आणि आनंद त्याचा चेहऱ्यावर ओसंडून वाहत होता.

मेरिने हातावर हात चोळले अणि बोलू लागली. - माझा पप्पांच्या दुर्दैवी मृत्युपूर्वी त्यांनी एक पत्र मला पाठवलेल होत. त्यामधे त्यांनी ते जिथे काम करत होते तिथल वातावरण, चाललेला बिसनेस अणि त्यांचा मित्र असलेला सायमनबद्दल सुद्धा सांगितलेल होत. त्यांना बराच नफा झालेला होता त्यातला काही भाग ते माझ्या नावावर आणि काही भाग रूबेलाच्या नावावर करणार होते. त्याचं ते आलेलं पत्र मी व्यवस्थित माझा खोलीत लपवून ठेवलं जेणेकरून रुबेलाच्या हातात ते पडू नये. पण माझे वडील माझा नावावर किती पैसे जमा करणार हे माहित न्हवतं.  पुढे सायमनने अचानक मला भेटायला आला तेव्हा त्याने सांगितलेल्या ऑफरमधे मला रकमेचा निश्चित आकड़ा कळाला. 

“म्हणजे तुझ्या पप्पांचा कामामध्ये झालेला नफा आणि सायमनचं त्यांचासोबत काम करण यांबद्द्ल तुला आधीच कल्पना होती तर “ डॅनियल तिला मधेच तोडत म्हणाला.

मेरी पुढे बोलू लागली, “सायमन माझ्या घरावर पाळत ठेउन होता, मी याबाबत अनभिज्ञच होते. आणि एका अनपेक्षित वेळी तो माझ्या समोर आला. त्याने मला रुबेलाला मारण्याची आणी पैसे शेअर करण्याची ऑफर दिली, माझ्या वडिलांनी मिळविलेला नफा आणि त्याच्याबद्दल मला प्रथमच समजत होते असं त्याला वाटत होते. त्यामुळे तो जास्तच फुशारकी मारत होता. मी त्याचा भ्रम तसाच राहू दिला आणि त्याला थोडासा वेळ मागुन घेतला कारण मला रचायचा होता एक डाव, एक माईंडगेम. त्यानुसार एके रात्री मी तुझ्याकडे आले आणि तुझ्यावर एक काम सोपवलं आणि ते तु अगदी  उत्तमरीत्या पार पाडलेले आहेस.

“मिलियन डॉलरचा प्रश्न असेल तर कामगिरी हि उत्तम राहणारच” डॅनियल दात दाखवत म्हणाला.

“रुबेलाला पप्पांकडून मला आलेल्या पत्राबबत समजलेले असणार कारण ते पत्र मी ज्या कपाटामधे ठेवलेले होतं ते आपल्या मूळ जागेपासुन काहीसं बाजूला सरकलेलं होतं आणि माझ्या कपडे ठेवायची पद्धतीतसुद्धा बदल झालेला होता.



“ वाव मेरी खुपच हुशार आहेस तू “ मधेच डॅनियल हसून म्हणाला.

“ त्यामुळे एक गोष्ट समजली की, रुबेलाला पैशाच्या वाटणीबददल समजलेल असणार आणि इतकी कमी रक्कम आपल्याला मिळणार हे समजुन तिच डोक फिरल नसेल तर नवलच. मला तिच्या जवळ असलेल्या पिस्तुलाबाबत आधीच कळालं होतं, आणि तिच गोष्ट आपल्या पथ्यावर पडली. सायमनला होकर कळवुन आपला माईंडगेम सुरु झाला. त्या रात्री मी सांगितल्याप्रमाणे तू सायमनच्या घराची माहिती मिळवली. रात्री सायमन जेवणानंतर पार्कमधे रपेट मारायचा, तू रुबेलाला निनावी फ़ोन केलास आणि पार्कजवळ बोलावलस आणी स्वतः झाडीमधे लपून बसला. रूबेला तिथे आल्यावर हळूच झाड़ीमधून येउन तू तिची बॅग हिसकावलीस, आणि तिला काही कळायच्या आत पसारही झाला असशील. नंतर तू सायमनच्या रात्रीच्या रपेट मारण्याचा जागेवर आलास आणि एका जागेवर लपून सायमनवर गोळ्या झाडल्या पण ते करताना पिस्तुलावर तुझे ठसे सापडणार नाहीत याची काळजी घेऊनच, इकडे रूबेला तुला शोधत झाड़ीमधे फिरत असतानाच तू तिची बॅग आणि त्यामधे पिस्तुल ठेउन बॅग गाडीजवळ टाकून  निघून गेलास. रुबेलाला तू काही सापडला नाहीस, ती परत गाड़ी जवळ आली तिला तिथे तिची बॅग पडलेली दिसली असणार तिने ती तशीच उचलून पळ काढला असेल, आपल्या पिस्तुलातुन कोणीतरी गोळ्या झाडल्या आहेत हे तिच्या गावीही नसेल.

“ एकदम जबरदस्त असा हा प्लान तूच तर रचला होतास. मी फक्त तू सांगितल्याप्रमाणे केलं, बऱ पोलिसांना तुझा संशय आला नसेल ना” डॅनियलने गंभीरपणे विचरल.

“ अब्सोलुटली नॉट, कारण ज्यावेळी रुबेलाचा हा सगळा सावळा गोंधळ चाललेला होतातेव्हा  मी माझा घरी पिझा ऑर्डर केलेला होता, पिझाची डिलिवरी दिलेल्या माणसाने त्याच्या जबानीत मी त्या वेळी घरीच असल्याच सांगितलेल असणार.” 

“ मला सांग मेरी एवढा जबरदस्त प्लान तुला सुचलाच कसा” डॅनियलने आश्चर्याने विचारल.

“ त्याच का्य आहे डॅनि मी पदवीच्या शेवटच्या वर्षी क्रिमिनल साइकोलॉजी या विषयाचा विशेष अभ्यास केलेला होता. त्या अभ्यासतुनच मला समजल की गुन्हेगारी प्रवृत्तीचे लोक गुन्हे कसे करतात कोणत्या चूका करतात. एखाद्याचा मर्डर करताना कोणती दक्षता घेतात. कोणताही कट रचताना आपल्या त्यातील सहभागाशिवाय तो रचला गेला तर तो अधिकच यशस्वी होतो.  पुरावा मागे न सोडता नियोजनबद्धरित्या डाव आखला की झाल.” मेरिने आपलं बोलणं पूर्ण केल.

“ ओहो खुपच छान, बरं मला माझा हिस्सा कधी मिलणार “डॅनियलने अधाशासारख विचारल.

“ हिस्सा ना, मिळेल ना, पण मला आधी सांग की कॉलेज मधे असताना तुला पोहता येत न्हवत ना. कारण आपण सगळे मित्र कॅम्पला जायचो तेव्हा  सगळे नदीत डुंबायचे तेव्हा तू काठावर बसून नुसत पाहत असायचास , मग अजुन तू शिकलास  की नाहीस पोहायला” मेरिने थंडपणे स्मितहास्य करत डॅनियलला विचारल.

“ नाही शिकलो अजुन, मला पाण्याची भीती वाटते खरंतर” मधेच हे पोहण्याच बिहण्याच का्य काढल मधे हिने अस वाटुन डॅनियल जरा रागात म्हणाला.

"पोहण्यासाठी छान जागा आहे ना हि "मेरी उभी राहिली आणि डॅनियलच्या मागे आली डॅनियल तिचाकडे पाहत होता की हि करतेय काय 

“डॅनि तुला माहितीय एकही पुरावा मागे सोडता कामा नये कारण ते डाव रचणाऱ्याला खुपच घातक असतं. “ मेरी आश्चर्याने आकाशाकडे पाहत म्हणाली. “ ते बघ डॅनि, आकाशामध्ये तो तारा कसा   दिसत आहे.”

डॅनियलने कुठे?  अस म्हणत वर पहिलं,
तस मेरिने मागुन अचानकपणे डॅनियलला जोरदार धक्का दिला, डॅनियल बेसावध होत किंबहुना त्याला अपेक्षाच न्हवती की मेरी असं काही करेल म्हणून, मेरीने दिलेल्या धक्क्याबरोबर डॅनियल नदीच्या पाण्यात पडला, त्याला अजुनही पोहता येत नसल्याची खात्री मेरिने आधीच केलेलीच होती, तिथल्या भयाण शांततेत डॅनियलला आरडाओरडा करायला देखिल फुरसद मिळाली नाही. नाकातोंडात पाणी जाऊन क्षणार्धातच डॅनियल नदीच्या तळाशी पोचला. आता खऱ्या अर्थाने तिचा माईंडगेम पूर्ण झालेला होता. अणि एकही पुरावा किंवा साक्षीदार मागे सुटलेला न्हवता. रुबेलाला सायमनच्या खुनासाठी शिक्षा तर  होणारच होती, आणि तिचे हक्काचे ९ मिलियन डॉलर विनासायास तिच्या खिशात आलेले होते.

समाप्त 


१५ एप्रिल, २०१६

“ द माइंडगेम ” (भाग 3)


“ द माइंडगेम ” (भाग 3)


पैसा हा माणसाची बुद्धी फिरवतो हे खरंच आहे, त्याच पैशाच्या लोभापायी सायमन इतक्या लांब आला होता, पैशासाठी वाटेल ते करायची त्याची तयारी होती. आणि रुबेला तर पैशाला हपापलेली होतीच. दिवसभर मेरी सायमनच्या ऑफरचाच विचार करत होती. आपला नकार हा आपलं नुकसान करणारा ठरणार होता असं तिला वाटत होतं, इकडे रुबेला पण आपले फासे टाकायला तयार होतीच पण सध्यातरी तिच्याकडून काहीच हालचाल दिसत न्हवती, किंवा तसं ती काही दाखवत न्हवती. सायमनच्या ऑफरला उत्तर द्यायला अजून चोवीस तासांचा अवधी बाकी होता. 
रात्री सगळी निजानीज झाल्यावर मेरीच्या घरामागून एक काळी आकृती हळूच बाहेर पडली, अंधारात आपण दिसणार नाही याची पुरेपूर खात्री त्या आकृतीने घेतली होती. बाजूच्याच भिंतीला चिटकून उभी केलेल्या सायकलीवर  ती आकृती बसली. पुन्हा इकडे तिकडे पाहून कानोसा घेतला, आणि सायकल चालवत आडरस्त्याने निघून गेली.

मधले दिवस खूपच ताण असल्यासारखे गेले, मेरीला ते २ दिवस अक्षरशः युगासारखे वाटले. सायमनला होकार द्यायचा दिवस आला होता, दिवसभर मेरी त्याच तंद्रीत वावरत होती. बागेतल्या रोपांना पाणी घालून झालं, आज मेरीने जेवणात काही नवीन पदार्थ बनवले होते, बागेच्या कामातून वेळ काढून मेरी नवनवीन रेसिपी बनवण्याचा प्रयत्न करत असे. रुबेला आल्यानंतर एकत्रच जेवणं उरकली, फारसं बोलण झालंच नाही. जेवणानंतर रुबेला तिच्या खोलीत झोपायला निघून गेली. मेरी काहीवेळ टीव्ही पाहत बसली, तिने घडयाळात पहिला तर घड्याळामध्ये आताशी अकरा वाजले होते, आज मेरीला सायमनला आपला निर्णय कळवायचा होता. आणि मेरीने सायमनला होकार द्यायचं ठरवलेलं होतं. 

आपला होकार कळल्यानंतर सायमन रुबेलाची विल्हेवाट लावणार होता. आपला कुठेही प्रत्यक्ष सहभाग येणार नसल्याने मेरी जराशी निश्चिंत वाटत होती. बारा वाजले तशी मेरी उठली टीव्ही बंद केलं आणि आपल्या खोलीकडे चालू लागली. जाण्याआधी तिने रुबेलाच्या खोलीबाहेर उभं राहून कानोसा घेतला आणि ती झोपलेलीच आहे याची खात्री करून घेतली. न जाणो ती जागी असेल नसेल त्यामुळे खात्री करून घ्यावी असं मेरीला वाटून गेलं. रुबेला झोपलेलीच होती कारण तिच्या खोलीत शांतता वाटली निदान बाहेरून मेरीला तसं जाणवलं. नंतर मेरी जिने चढून आपल्या खोलीमध्ये आली. दार लॉक केलं आणि खिडकीजवळ आली, थोडावेळ रस्त्यावरील रात्रीची शांतता न्याहाळत उभी राहिली. उद्याचा दिवस काय नवीन गोष्टी घेऊन उजाडतो माहित न्हावत. घडयाळात बारा वाजून पंचवीस मिनिट झाली होती,

मेरीने कपाटातून टॉर्च घेतला आणि खिडकीजवळ आली, पडदा सरकवला आणि बाहेर पाहिलं काळा गडद अंधार पसरलेला होता, समोरच्या झाडीमध्ये सायमन थांबला असेल असं तिला वाटलं, बरोबर साडेबारा वाजता मेरीने टॉर्चच्या प्रकाशाचा झोत खिडकीबाहेर दाखवला. सायमनला तो नीट दिसावा म्हणून दोन वेळा चालू बंद पण केला आणि त्याच्या प्रतिसादाची वाट पाहत बसली. रस्त्यावर खूपच शांतता होती, मेरीला जरा काळजी वाटत होती कि सायमन आपला इरादा बदलून रुबेलाला मदत तर नाही ना करणार , पण रुबेला पक्की वस्ताद असल्याने त्याने हि ऑफर खरंतर आपल्याला देऊ केली असणार नक्कीच. 
तेवढ्यात झाडीतून टॉर्चचा प्रकाशझोत दिसला. अंधारात तर तो खूपच उठून दिसला. याचा अर्थ सायमनला आपला होकार कळला होता. त्या झाडांच्या गर्दीत कोणी उभं असेल असं वाटत देखील न्हवत. मेरीने पडदा लावला, एक मोठं कामं झालेलं असल्याप्रमाणे तिला वाटलं. २ दिवस आलेला ताण जरासा हलका झाला होता. थोड्याच वेळात ती शांतपणे झोपी गेली. 

आपला होकार कळवल्यानंतर सायमनची वाट बघण्याखेरीज मेरीला दुसरा पर्यायच न्हवता. रुबेला आजकाल अबोल वाटत होती, दोघींमध्ये जास्त संभाषण तसंपण होत नसायचच. एके दिवशी रुबेला कामानंतर लवकर घरी आली, मेरी टीव्ही पाहत बसली होती, रुबेलाने आतमध्ये येऊन आपली पर्स टेबलावर ठेवली. मेरीने तिच्याकडे पाहिलं तर ती काहीशी अस्वस्थ वाटली,

“ तू ठीक आहेस ना” मेरीच्या या अचानक प्रश्नाने रुबेला काहीशी दचकलीच कारण रुबेलाच तिच्याकडे लक्षच न्हवत.
“ हो .. म..मी ठीक आहे” कसबस सावरत रुबेला म्हणाली आणि तिच्या खोलीकडे जाऊ लागली. ती जात असताना मेरीची नजर तिच्या पाठमोऱ्या भागाकडे गेली. रुबेलाचा टॉप मागून थोडासा फाटला होता. कोणत्या तरी वस्तूमध्ये अडकल्यामुळे कदाचित फाटला असावा.

“तू खरंच ठीक आहेस ना ?” मेरीने  त्या फाटक्या  भागाकडे पाहत विचारलं
“ होय.. तुला अजून काही विचारायचं..” काहीश्या संतापात रुबेला उद्गारली आणि दाराजवळच थांबली.
“ मी पिझ्झा ऑर्डर केला आहे तुला थोडा ठेवलाय “मेरी शांतपणे म्हणाली
“ नकोय मला “ एवढं बोलून आत वळून रुबेलाने धाड्कन दरवाजा लावून घेतला.

दोन दिवस काहीच झालं नाही, सायमनला होकार दर्शवल्यानंतर ना सायमन कडून काही बातमी आली कि रुबेलाची काही हालचाल दिसली, मेरीला काहीतरी वेगळीच जाणीव होत होती, तिच्या पोटात ढवळून आल्यासारखं वाटत होतं. कारण लवकरात लवकर या प्रकरणाचा सोक्ष मोक्ष लागेल तेवढं मेरीला बरच होतं. तिसऱ्या दिवशी अचानक  दरवाजावरची बेल वाजली. मेरीने दरवाजा उघडला आणि समोर पाहते तर काय.  समोर एक पोलीस अधिकारी उभा होता,
“ येस कोण हवंय आपल्याला “ मेरीने काहीसं चाचरतच त्याला विचारलं.
“ गुड इविनिंग , मी डिटेक्टिव्ह स्कॉट, ब्रॅडफोर्ड  पोलीस डिपार्टमेंट. “ मोठ्या आदबीन तो बोलला.
“ हो या नं “ मेरीने त्या पोलिसाला घरात घेतलं. तोवर रुबेला तिच्या खोलीमधून बाहेर आलीच होती. पोलिसाला पाहून ती जराशी कावरीबावरी झाली,
“ काय झालं ऑफिसर काय काम आहे तुमचं” रुबेलान काहीश्या संशयाने आणि गडबडीने विचारलं.

ऑफिसर शांतपणे आत आला आणि सोफ्यावर बसला. सभोवार नजर फिरवली आणि मग रुबेलाकडे पाहत म्हणाला “तुमची ओळख “

“ मी या घराची मालकीण रुबेला किडमन “ रुबेला ठसक्यातच म्हणाली, पोलीस अधिकारी असला म्हणून काय झालं. त्याचं हे असं विचारण रुबेलाला आवडलं नाही. पण घराची मालकीण म्हणून रुबेलाने केलेला स्वतःचा उल्लेख मेरीला तितकासा रुचला नाही. पण लगेचच

“आणि तुम्ही” आपली नजर मेरीकडे वळवून त्या डिटेक्टिव्हने विचारलं.

“ मी मेरी आणि हि माझी सावत्र आई “ मालकीण म्हणून केलेल्या रुबेलाच्या उल्लेखनाला प्रतुत्तर म्हणून मेरी तसं बोलली.

“ हम्म “ असा आवाज काढून तो डिटेक्टिव्ह घरभर आपली नजर फिरवू लागला. मेरी आणि रुबेला त्याचाकडेच पाहत होत्या.

“ काही दिवसांपूर्वी ग्रीन वॅली पार्क मध्ये एका इसमाचा मृतदेह आम्हाला आढळला आहे. त्याचं संदर्भात चौकशी करायला मी आलो आहे.” डिटेक्टिव्ह आपली घारीसारखी नजर घरभर फिरवत म्हणाला.

मेरीने चमकून रुबेलाकडे पहिलं, ती त्या डिटेक्टिव्हकडेच पाहत होती. डिटेक्टिव्ह पुढे म्हणाला “ मृत इसमाच नाव बेन्जामिन असं होतं, या इसमाला गोळ्या घातल्या गेल्या होत्या.” हे ऐकून मेरीने तोंडावर हात ठेवला.

“ पण या घटनेचा आणि आमचा काय संबंध.” रुबेलाने विचारणा केली.

“ तो इसम इथे जवळपासच राहत होता, त्यामुळे या भागातील सगळ्या रहिवाश्यांची चौकशी करत आहोत, तुम्हाला याबद्दल काही माहित आहे का? माहित असल्यास पोलिसांना सांगा आणि त्यांना सहकार्य करा" डिटेक्टिव्ह कडक आवाजात म्हणाला.

“ अहो पण तो बेन्जामिन का कोण, काळा का गोरा हे देखील आम्हाला माहित नाही. आमचा या घटनेशी काही संबंध नाही “ रुबेला वैतागून बोलली .

डिटेक्टिव्हने रुबेलाकडे निरखून पाहिलं, रुबेलाच्या सतत तक्रारीच्या सुरांनी तो जरासा चिडलेला दिसला तरीही संयम बाळगून तो पुढे म्हणाला“ संबंध आहे कि नाही ते आम्ही शोधून काढूच, पण तुम्ही दोघींनी हॉस्पिटल मध्ये  शवागारामध्ये येऊन त्या मृत इसमाची डेड बॉडी पहावी. कदाचित त्याचा चेहरा तुमच्या ओळखीचा असेल” डिटेक्टिव्ह दोघींची हालचाल बारकाईने टिपत होता. 

मेरी स्तब्ध होऊन रुबेलाकडे पाहत होती तर रुबेला जणू काही हा काय भलताच प्रकार असल्याप्रमाणे एकदा मेरीकडे आणि परत त्या डिटेक्टीवकडे पाहत होती.

मेरीने त्या डिटेक्टिव्हला आपण येऊ असं सांगितलं  मग काही वेळाने तो  निघून गेला.

दुसऱ्या दिवशी मेरी आणि रुबेला शवागारात गेल्या, तिथल्या पोलीस अधिकाऱ्याने त्यांना आतमध्ये नेलं, आतमधल वातावरण स्मशानापेक्षा कमी न्हवत, एक विचित्र वास तिथे दरवळत होता. समोर लोखंडी कपाटे रांगेत लावलेली होती. मेरी रुबेलाला चिटकून त्या अधिकाऱ्यामागे चालली होती. तो अधिकारी एका कपाटाजवळ आला, एका कप्प्याच हँडल पकडून ओढलं, कप्पा बाहेर आला, एक माणूस झोपेल एवढा मोठा कप्पा होता तो, मेरी आणि रुबेला लांबच उभ्या होत्या त्या धास्तावलेल्या दिसत होत्या. 

“ पुढे या ” तो अधिकारी बोलला.

तसं त्या दोघी सावकाश पुढे गेल्या, त्या कप्प्यामध्ये एका माणसाच शव होतं. दोघींनी पुढे होऊन त्या माणसाचा चेहरा पहिला, मेरीला त्याचा चेहरा पाहून गरगरल्यासारखच झालं. ती पडता पडता वाचली कारण तो मृत इसम दुसरा तिसरा कोणी नसून “सायमन” होता. 

“ओळखीचा वाटतो का हा चेहरा” तो अधिकारी म्हणाला.

“ नाही” रुबेला पटकन म्हणाली. खरंतर तिला पटकन असल्या घाणेरड्या वातावरणातून बाहेर सटकायच होतं.
मेरीनेदेखील नकारार्थी मान हलवली.

“ आम्ही याला ओळखत नाही ऑफिसर आता आम्ही जाऊ शकतो का” रुबेला फणकार्याने म्हणाली.

त्या अधिकाऱ्याने जायला परवानगी दिली. रुबेलाला ऑफिसला जायचा असल्याने तिने मेरीला घरी सोडलं आणि ती लगेचच ऑफिसला निघून गेली. मेरी तडक आपल्या खोलीमध्ये जाऊन पडली आता तिला चांगलीच काळजी वाटू लागलेली होती. सायमन जो बेन्जामिन या नकली नावाने इथे वावरत होता आणि आपल्या घरावर पाळत ठेऊन होता त्याचा खून झाला होता. मेरीने आपण त्याला ओळखत नसल्याच खोटच सांगितलं कारण तिला दुसरं काही सुचलंच नाही. रुबेला तर त्याला साहजिकच ओळखत नसावी. मेरीला जरासं दडपण आल होता अत्यंत गूढपणे सायमनचा मृत्यू झाला होता. तो रुबेलाची विल्हेवाट लावण्याआधीच त्याची वाट लागलेली होती. खरंच कोणाच कृत्य असावं हे.मेरी डोळे मिटून पडली होती आणि अचानक मेरीला त्या दिवशी रुबेलाचा फाटलेला टॉप  आठवला. रुबेला शवागारातसुद्धा खूपच अस्वस्थ वाटत होती. रुबेलाचा टॉप कसा काय फाटला असेल, त्या दिवशी नक्की काय घडलं असेल कोणास ठाऊक. शवागारातील तो विचित्र दर्प मेरीला अजूनही जाणवत होता...

क्रमशः

१४ एप्रिल, २०१६

“ द माइंडगेम ” (भाग २)



“ द माइंडगेम ” (भाग २)


दुसऱ्या दिवशी मेरी सकाळी लवकर उठली. काल रात्रीचा प्रसंग अजूनही तिला आठवत होता, रात्री आपल्या खोलीबाहेर घुटमळनाऱ्या पावलांच्या आवाजाने तिची झालेली भयप्रद अवस्था आठवून तिला सकाळीसुद्धा घाबरल्यासारख झालं. रुबेलाला याबाबत विचारावं का? असं मेरीला वाटू लागलं.

रुबेलाला काय वाटेल याचा विचार न करता शाहनिशा करावी म्हणून तिने रुबेलाला एकदाच विचारलंच “ मॉम काल तू किती वाजता घरी आली होतीस गं”
 मेरीच्या या प्रश्नावर रुबेलाने काहीसं तिरकसपणे मेरीकडे पाहिलं. “काल मी जरा लवकरच आले गं “  मेरीकडे पाहत रुबेला म्हणाली.

“हो पण किती वाजता “ मेरीने अधिरतेने विचारलं.


“ साधारण अकरा साडेअकरा वाजले असतील” “पण का गं?“ रुबेलाने साशंकतेने विचारलं.

रुबेलाला मेरीचं असं प्रश्न विचारणे खचितच रुचलं नाही. मेरीने असे प्रश्न याआधी कधीही विचारले न्हवते किंबहुना मेरी रुबेलाशी फारसा संवाद साधत नसे.

त्यामुळे रुबेलाची ती संशयी नजर मेरीला लगेच जाणवली, 

“ काही नाही, तुझासाठी पेस्ट्री बनवणार होते पण तू उशिरा येशील म्हणून नाही बनवली” मेरीने कशीबशी वेळ मारून नेली. 

रुबेलासुद्धा काहीही न बोलता घरातील इतर कामांकडे वळाली. पण मेरीचं विचारचक्र काही थांबेना. रात्री तिला जी चाहूल आपल्या खोलीबाहेर जाणवली ती कोणा व्यक्तीची होती कि तिला झालेला भास होता. कि रुबेलाच आपल्या खोलीबाहेर उभी होती आणि खोटं बोलत होती. मेरीच मन आता शंकाकुशंकानी भरून गेलं होता. घराबाहेर रात्री कोणीतरी सिगारेट ओढत थांबत काय आणि अशाच एका अपरात्री आपल्याला खोलीबाहेर कोणाचीतरी चाहूल जाणवते काय सारच अगम्य होतं. त्यात अजून रुबेलाच्या पिस्तुलाच गौडबंगाल तसच होतंच, मेरीने त्याबाबत रुबेलाला अजूनही काहीच विचारलेलं न्हवत उलट मेरीने स्वतःच्या मनाची समजूत घातली होती कि ते पिस्तुल रुबेला स्वसंरक्षणसाठी बाळगत असेल. पण आता तिचं मन काहीसं साशंक झालेलं होतं. कसल्यातरी विचित्र घटनांची हि चाहूल तर नसावी ना असं उगाचच वाटून मेरीच्या अंगावर शहारा आला.

त्या रात्री रुबेला लवकरच घरी आली, मेरी जागीच होती म्हणून दोघींनी जेवण एकत्रच केलं. जेवण करून रुबेला लगेचंच झोपायला गेली, ती झोपायला गेली कि नाही याची खात्री करूनच मग मेरी आपल्या खोलीत झोपायला आली.   

खोलीमधे येऊन बेडवर अंग टाकताच मेरी झोपून गेली. मध्यरात्री हलकासाच कडकड असा आवाज झाला. पण रात्रीच्या त्या भयाण शांततेत तो आवाज चांगलाच उमटलाच होता. मेरी अर्धवट जागी झाली, कोणीतरी खोलीच्या बाहेरून कि होलमध्ये चावी फिरवत असल्यासारखा आवाज होता तो. मेरीने दार तर व्यवस्थित लॉक केलेल होतं. पण आवाजासरशी मेरी धडपडत जागी झाली. आपल्याला स्वप्न पडलं कि काय असं मेरीला क्षणभर वाटलं. त्यामुळे मेरीने स्वतःला चिमटा घेऊन पाहिलं. पण नाही हे स्वप्न न्हवत कोणीतरी आपल्या खोलीचं बाहेरून लॉक उघडतंय हे मेरीला समजायला काही क्षणच लागले. ती बिछान्यावर अर्धवट उठून बसली होती, खोलीतील दिवे बंदच होते खोलीमध्ये जास्त प्रकाश न्हवता. मेरीचा चेहरा घामाने डबडबला होता. 

अगदी निश्चितपणे कोणीतरी खोलीमधे यायला पाहत होतं, ते नक्कीच स्वप्न न्हवत. मेरी आता खडबडून जागी झाली. मेरीला काय करावे ते सुचेना. चावी फिरवण्याचा आणि दार ढकलण्यासाठी असणाऱ्या मुठेचा कर्रकर्र असा आवाज येत होता. बाजूच्याच टेबलावरचा फ्लॉवरपॉट मेरीने चटकन हातात धरला. बाहेर जे कोणी असेल ते आत येत क्षणी त्याचा डोक्यात तो घालायचा हा विचार तिने पक्का केला. लॉकच्या होलमधील चावीची धडपड थांबली. त्या व्यक्तीला लॉक उघडण्यात यश मिळाल होतं. मेरीने फ्लॉवरपॉट वरची पकड घट्ट केली. दरवाजा उघडला गेला आणि ..

“मेरी घाबरू नकोस मी तुला कसलीही इजा करणार नाही, उलट मला तु तुझा हितचिंतकच समज” आत येण्याआधीच त्या व्यक्तीचा घोगरा आवाज खोलीभर घुमला होता. शांत पण धीरगंभीर असा तो आवाज एका बेडर व्यक्तिचा वाटला. आवाजावरून ती व्यक्ती पुरुष असावी असं वाटत होता. मेरी जागच्या जागी गोठली होती, रुबेला जागी असेल का? कि मोठ्याने किंचाळून तिला जागे करावं असा तिला वाटून गेलं. पण एवढ्यात त्या व्यक्तीने भिंतीवरील दिव्याचं बटन चालू केलं. आणि संपूर्ण खोली प्रकाशाने उजळून गेली. मेरी जराशी दचकली तिने फ्लॉवरपॉट उचलून धरला. अगदी मध्यम वयाचा दिसणारा साधारण चाळीशी पंचेचाळीशीचा माणूस तिच्यासमोर उभा होता, अंगात कोट खाली बूट, रुंद खांदे, काळेभोर खोलवर गेलेले डोळे, जरासे पिंगट केस. चांगला सहा साडेसहा फुट उंच असा एकूण त्याचा वेश होता.

“मेरी फ्लॉवर पॉट खाली ठेव , मी तुला काहीही इजा करण्यासाठी आलेलो नाहीये.” ती व्यक्ती शांतपणे म्हणाली आणि आपले रिकामे हात दाखवत नंतर घडी घालून एकमेकांवर ठेवत तो मेरीकडे थंड दृष्टिने पाहू लागला. तो अजूनही दारामध्येच उभा होता. मेरीकडे येण्यासाठी कसलीही चपळाई किंवा धडपड त्याने केलेली न्हवती. म्हणूनच मेरीने फ्लावर पॉट उगारण्यासाठी वर घेतलेला हात खाली केला पण फ्लॉवरपॉट हातातून सोडला नाही.

“ कोण आहात आपण, अशा वेळी चोरासारखं दुसऱ्याचा घरात तुम्ही कसं काय घुसू शकता, याबद्दल मी तुम्हाला पोलिसांच्या स्वाधीन करू शकते.” मेरी न थांबता पटापट बोलली. बोलताना तिच्या छातीतील धडधड अजून वाढलेली होती. तरीही धाडसाने ती बोलली.

“ तू असं काही करणार नाहीस, कारण तू अस केलंस तर त्यात तुझंच नुकसान असेलं” तो माणूस शांतपणे म्हणाला. तो अजून दारामध्येच जागच्या जागीच हातावर हात ठेवून उभा होता.

मेरीला समजेचना या माणसाला पोलिसांच्या हवाली करण्यात आपलं काय नुकसान होईल. कपाळावरील घाम दुसऱ्या हाताने पुसत मेरी पुढे बोलली “ कोण आहात आपण” इथे अपरात्री चोरासारखं घुसण्याच काय कारण आहे ?

“ माझा नाव सायमन, मी तुझा वडिलांसोबत काम करत होतो, एका महत्वाचा गोष्टीबाबतीत मी तुला सावध करायला आलोय, असं बोलून त्या माणसाने कोटाच्या खिशातून एक फोटो काढून तो मेरीच्या पुढे बिछान्यात फेकला. मेरीने त्या माणसाकडे असलेली नजर न वळवता तो घेतला, तो फोटो तिच्या वडिलांचा आणि स्वतःला सायमन म्हणवणाऱ्या या माणसाचा एकत्रित फोटो होता.

“मेरी आपण दिवे घालवून अंधारात बोलू कारण रुबेला जागी होण्याची शक्यता आहे.”  असं बोलून त्याने बाजूची खुर्ची हळूच जवळ ओढून मेरीच्या होकाराची वाट पाहत बसला. मेरीने शांतपणे विचार केला आणि सायमनला दिवे विझवायला होकार दिला. सायमनने दिवे विझवले, आणि बाजूच्या खुर्चीत तो बसला. अंधारात मेरीला तो अंधुकसा दिसत होता, मेरीने फ्लॉवरपॉट आपल्या बाजूला ठेवला. मेरी आता जराशी स्वस्थ झाली होती.

“कोणत्या कारणासाठी तुम्ही इथे आलाय” मेरीने प्रश्न केला.
सायमनने आपल्या कोटाच्या खिशातून एक सिगरेट काढली आणि ती पेटवली आणि बोलायला सुरुवात केली

“ विल्यमच्या ट्रान्सपोर्ट कंपनी मध्ये मी विल्यामचा सहकारी म्हणूनच काम करत होतो, युरोप मध्ये आम्ही एकत्रच काम केलं, खूप सारी कामे आम्हाला मिळाली होती. सिझन मधल्या फळांची देवाणघेवाण हे आमचं सर्वात बहुमूल्य काम असे. त्यातून विल्यमला बक्कळ पैसा मिळालेला होता. अर्थात त्याच्या सगळ्याच सहकाऱ्यांना नफा मिळाला. मागच्या सिझनमध्ये सगळ्या उत्पादनांची देवाणघेवाण आमच्याच कंपनीमार्फत झाली म्हणूनच आम्ही खूप नफा कमावला. त्या रात्री मी आणि विल्यामने आनंदामध्ये खूप दारू ढोसली. दारूच्या नशेत विल्यम खूप हळवा झाला होता. आपली मुलगी मेरी किती गोड आहे आपण तिच्यापासून कसे दूर आहोत याबद्दल भरभरून बोलत होता. आपली पत्नी रुबेला हि कशी पैशाची भुकेली बायको आहे हे देखील सांगत होता. याचाच फायदा घेत मी विल्यमला अधिक दारूचा आग्रह करून त्याचा एकूणच मिळकतीबद्दल विचारलं. तेव्हा तो म्हणाला कि त्याचा मागे त्याने कमावलेले जवळपास ९ मिलिअन डॉलर त्याने सुरक्षितपणे ठेवलेले होते आणि ते मेरीला मिळतील अशी व्यवस्था देखील त्याने केलेली आहे.

मेरी शांतपणे त्याच बोलण ऐकत होती.

“ पुढे विल्यम मृत्यू झाला, त्याने आजपर्यंत मिळवलेली संपत्तीपैकी जवळपास आठ मिलिअन डॉलर तुला मिळेल आणि राहिलेली एक मिलिअन डॉलर रुबेलाला, कारण व्यावहारिक दृष्टिने का होईना रुबेलाने आपल्यामागे मेरीची काळजी घेतलेली होती आणि हे वाटप असंच व्हावं अशीच व्यवस्था विल्यमने केली होती... थोडंस थांबून सायमन पुढे बोलला.
तर माझी इच्छा अशी आहे कि... असं म्हणून सायमनने जरासं दीर्घ श्वास घेतला. 

" काय इच्छा आहे " मेरीने विचारणा केली.
'' त्या ८ मिलिअन डॉलर मधले निम्मे म्हणजे चार मिलिअन डॉलर मला मिळावेत एवढंच." सायमनने आपलं पुढचं वाक्य पूर्ण केलं आणि सिगरेटचा एक दीर्घ झुरका घेतला. तसं खोलीच्या अंधारात त्याचा सिगारेटच लालबुंद टोक स्पष्ट दिसलं.

काही क्षण शांततेत गेले. मेरी ऐकून सुन्नच झाली. “पण मी तुला का पैसे द्यावेत.” मेरीने  विचारले.
यावर मात्र सायमनने काहीच उत्तरं दिलं नाही थोड्या वेळाने तो आणि म्हणाला.

“ चांगला प्रश्न विचारलास, त्याचं असं आहे कि मेरी, तुझा सावत्र आईच्या वाट्याला फक्त एक मिलिअन डॉलर आले आहेत, त्या अधाशी महिलेला पैशाची किती चटक आहे हे तुला माहितच आहे ते मी सांगायला नको. आणि तुला मिळणार ८ मिलिअन, हे समजल्यामुळे तिने तुला ठार मारण्याचा डाव रचला आहे, ती पाताळयंत्री बया पैशासाठी कोणत्याही थराला जाऊ शकते. तुला मारल्यानंतर तुझे बाकीचे पैसे विल्यमची पत्नी म्हणून सुद्धा तिलाच मिळतील आलं लक्षात. तर गोष्ट अशी आहे कि तुझा जीव धोक्यात आहे  आणि तू तुझं रक्षण करण्याइतकी सक्षम नाहीयेस, पण मी तुला वाचवू शकतो, रुबेला तुझ्या केसालासुद्धा धक्का लावू शकणार नाही. फक्त त्याबदल्यात मला तू चार मिलिअन द्यावेस. रुबेलाच काय करायचं ते मी पाहीन. ती तुला काहीही त्रास देऊ शकणार नाही उलट तिच्या वाट्याचे एक मिलियन सुद्धा आपल्याला म्हणजे तुलाच मिळतील म्हणजेच तुझाकडे सगळे ९ मिलियन असतील, म्हणजेच तुला ५ आणि मला ४ मिलिअन मिळतील. मग बोल काय वाटतंय तुला.”

एवढ बोलून सायमन परत शांत बसला. मेरीला काय खर काय खोटं हेच समजेना. खरंच रुबेला आपल्याला मारू शकते यावर तिला काहीच सुचेना, रुबेला तिच्या पर्समधे पिस्तूल याच कारणासाठी तर ती ठेवत नसेल ना कि कधीतरी आपला काटा तिला काढता येईल. मेरीला क्षणभर भणभणल्यासारख झालं.

" पण हीच ऑफर तू रुबेलाला सुद्धा देऊ शकतोस म्हणजे रुबेलासोबत मिळून तू माझा काटा काढू शकतोस, तसं करूनसुद्धा तुला पैसे मिळू शकतात. मेरीने उलट प्रश्न केला.

" अहं... तिच्यासोबत मिळून तुला मारलं तर सगळे पैसे रुबेलाला मिळतील. आणि ती पैशाला वखवखलेली बाई आपलं शब्द पाळेल कि नाही यात शंकाच आहे, तुझा काटा काढल्यावर ती बाई सरळ हात वर करेल आणि मला पैसे द्यायला नकार देईल. आईवडिलांविना एकटी पडलेली तू मला असं काही करू शकणार नाहीस, त्यामूळेच हि ऑफर तुला देण मला योग्य वाटत' सायमन सिगरेटच्या धुराची वलये हवेत सोडत म्हणाला.

हा कोण कुठला सायमन रुबेलाला किंवा आपल्याला खरंच मारू शकतो काय. आपण खरोखरच दुर्बल आहोत म्हणूनच मनात कणव उत्पन्न होऊन तो हि ऑफर आपल्याला देतोय असं मेरीला वाटलं. रुबेला खरंच आपला काटा काढू शकते आणि त्यात तिला यत्किंचितही वावगं वाटणार नाही याची मेरीला खात्री वाटत होती. वडील गेल्यानंतर देखील तिने मेरीला आधार दिलेला न्हवता कि मायेने आपुलकीने धीर दिलं नाही. त्यामुळे सायमन म्हणतोय तसं रुबेला आपल्याला मारण्याचा डाव आखेपर्यंत खालच्या पातळीला जाऊ शकते. 

 “रुबेलाला तू कसं हाताळणार “ मेरीने विचारले.

“वेल ..तू त्याची काळजी करू नकोस मी तिची व्यवस्थित विल्हेवाट लावीन.” सायमन अगदी सहजंच रोजच काम असल्यासारखं बोलला.

" आणि रुबेला मला मारायचा डाव रचते आहे हे तू एवढं खात्रीपूर्वक कस की सांगू शकतो" मेरीने सायमनला साशंकतेने विचारलं.

" इथे या शहरात आल्यापासून मी तुमच्या घरावर पाळत ठेवून आहे, तुमच्या घरात कोण येत कोण जातं याची इत्यंभूत माहिती मी मिळवली आहे, काही दिवसांपूर्वीच मी रुबेलाचा पाठलाग करत होतो. रात्रीची वेळ होती, अलेक्स गन शॉप या गन विकणाऱ्या डीलर जवळ रुबेलाने आपली गाडी थांबवली होती. मी आडोशाला थांबून पाहत होतो. काही वेळाने ती त्या दुकानातून निघून गेली, तसं मी दुकानात शिरलो म्हटलं गन शॉप मध्ये हि बया का शिरली याची चौकशी तरी करावी. आत जाऊन मी बंदुकांची चौकशी करू लागलो व ते करता करता मी मगाशी आलेली महिला काय घेऊन गेली याची त्या दुकानदाराला संशय न येता चौकशी केली, तर हि बया लहानशी पिस्तून विकत घेऊन गेली होती असं मला समजलं आणि ती पिस्तुलसारखं शस्त्र जवळ बाळगते म्हणून याबद्दल माझा कयास आहे कि ती काहीतरी डाव रचते आहे" सायमनने सांगितलं.

" कदाचित शहरातल्या वाढत्या चोरांच्या सुळसुळाटामुळे स्वसंराक्षणासाठी तिने पिस्तून घेतलं असेल यात गैर की आहे." मेरीने आपली शंका सायमनला बोलून दाखवली. 

" हम्म मलादेखील तसंच वाटलं आधी. पण पिस्तुल घेतल्याची अधिकृत नोंदणी करू नका यासाठी दुकानदाराला जास्त पैसे तिने का द्यावेत आणि तसदेखील तिच्याकडे पिस्तूल वापरण्याचा परवाना देखील नाहीये, म्हणजे मी तशी चौकशी केली आहे. सायमन अस्फुट हसत म्हणला.

रुबेलाने पिस्तुल घेतलं यावर मेरी आश्चर्यचकित होईल असं सायमनला वाटून तो मेरीच्या बोलण्याची वाट पाहू लागला.

“जर मी तुला पैसे द्यायला नकार दिला आणि पोलिसांकडे गेले तर? “ मेरीने विचारलं.

या अनपेक्षित प्रश्नाने खरंतर सायमन बावचाळला तरीही तो म्हणाला "दोन्हीही पर्याय तुलाच घातक ठरतील कारण जर तू माझी ऑफर जर स्वीकारली नाहीस तर मी रुबेलाल सांगेल कि मेरीने मला तुला मारण्यासाठी पाठवलं आहे. माझा अभिनय पाहून ती बावळट अधाशी बाई लगेचच विश्वास ठेवेल. मग तुला मारण्यासाठी मी तिच्याकडून पैसे घेईन अर्थात ४ मिलिअन पेक्षा ते कमी असतील. पण ती मला रग्गड पैसे देईल यात शंकाच नाही. मला ते पैसे देखील चालतील. राहिला पोलिसांचा प्रश्न. तर मी सध्या या देशात एका वेगळ्याच नावाने वावरत आहे, एक वेगळीच ओळख, आणि ते सिद्ध करणारी भरपूर कागदपत्रे माझाकडे आहेत. त्यामुळे सायमन या व्यक्तीला ते ओळखेपर्यंत तुझा थडग बांधल सुद्धा जाईल. मला रुबेलाकडून पैसेही मिळालेले असतील आणि पोलिसांना कळेपर्यंत मी जगाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात असेन. त्यामुळे कोणत्याही परिस्थितीमध्ये माझा तोटा काहीच नाहीये. त्यामुळे एकतर माझी ऑफर स्वीकार कर अन्यथा मी हि ऑफर रुबेलाला देईन ज्यात मला तुला मारण्यासाठी रुबेला नाही म्हटलं तरी ६०-७० हजार डॉलर्स देईलच ज्यात तुझं थडगे बांधण्याची व्यवस्था देखील असेल.” सायमन खुर्चीतून उठला आणि दाराजवळ उभं राहून मेरीच्या उत्तराची वाट पाहत होता. 

सायमन म्हणतोय त्यात नक्कीच तथ्य होतं त्याला कोणा ना कोणाकडून पैसे मिळणारच होते, फक्त मेरीकडे तो आधी ऑफर घेऊन आला होता कारण मेरीने जर ऑफर स्वीकारली तर त्याला ४ मिलिअन चा फायदा होणार होता इतकंच. 

“ मला विचार करायला वेळ हवाय” मेरी म्हणाली.

सायमनने दीर्घ उसासा टाकला आणि काही क्षण शांततेत उभा राहिला, थोडं थांबून तो बोलला.

“ ओके काही हरकत नाही तुला परवा पर्यंतचा वेळ देतो तोपर्यंत ठरव काय ते, परवा रात्री साडेबाराला तुझ्या खिडकीतुन टॉर्चचा प्रकाश समोरच्या झाडीमध्ये दाखव. मी तेव्हा समोरच्या झाडीतच उभा राहीन आणि झाडीमधून पाहीन. प्रतिसाद म्हणून तुलादेखील माझ्याजवळ असलेल्या टॉर्चचा प्रकाश दाखवून इशारा करेन. तुझा टॉर्चचा प्रकाश पाहून मी समजून जाईन कि तुला ऑफर मान्य आहे म्हणून. आणि नंतर मी टॉर्च दाखवेन. ओके. 

 सायमनच्या बोलण्यावरून तो पूर्ण तयारीत असल्यासारखा वाटत होता. त्या रात्री सायमनच सिगारेट ओढत झाडीत उभं असणार, आता मेरीच्या डोक्यात लख्ख प्रकाश पडला होता, सायमन त्यांच्या घरावर पाळत ठेवून होता तर. त्या रात्री अचानक खोलीबाहेर जाणवलेली ती चाहूल म्हणजे सायमनच असणार. दुसऱ्याचा घरामध्ये विनासायास तो घुसू शकत होता, आणि पैशासाठी तर कोणाचाही मुडदा पडण्याची तयारी होतीच. जे काही करायचं त्यात जरासुद्धा चूक झाली तर जीवावर बेतणार होतं. 

“ठीक आहे मी परवा रात्रीपर्यंत आपलं निर्णय कळवीन” मेरी म्हणाली.

“ओके, चालेल. परवा रात्री. आता मी निघतो “ अस म्हणून सायमन आल्यापावली सावकाशपणे बाहेर पडला. 

सायमन निघून गेला तरीही पण मेरी अजून बिछान्यात तशीच विचार करत बसून होती....

क्रमशः

"द हार्टफुलनेस वे"

"द हार्टफुलनेस वे" या सुरेख पुस्तकाचा लाभ सगळ्यांनी करावा एवढं सुंदर पुस्तकं आहे ते, कमलेश डी. पटेल (दाजी) हे या पुस्तकाचे लेखक आध...